Deze korte biografie heb ik in april 2009 geschreven als intro voor een spreekbeurt over zen bij het Ehipassiko Boeddhistisch Centrum Zurenborg (zie http://www.antwerpen-meditatie.be/).
Lijdend aan tuberculose heb ik als ontheemde 4-6 jarige Zwitserland maar vooral de natuur in al haar pracht mogen ontdekken. Dit heeft een onuitwisbare stempel op mijn wezen gedrukt.
Ook de jaren 60 en beginjaren 70 met hun horizontloze mogelijkheden hebben me diep beïnvloed met een paar spontane en onvermoede (religieuze) ervaringen die me bijna toevalligerwijze op het spirituele pad hebben geplaatst. Maar wat heet toeval?
Lijdend aan tuberculose heb ik als ontheemde 4-6 jarige Zwitserland maar vooral de natuur in al haar pracht mogen ontdekken. Dit heeft een onuitwisbare stempel op mijn wezen gedrukt.
Foto genomen/Photo taken of Leysin (tuberculosis-sanatorium), Switserland 2008
Ook de jaren 60 en beginjaren 70 met hun horizontloze mogelijkheden hebben me diep beïnvloed met een paar spontane en onvermoede (religieuze) ervaringen die me bijna toevalligerwijze op het spirituele pad hebben geplaatst. Maar wat heet toeval?
De diepte van die ervaringen heb ik vergeefs gezocht in de psychologische wetenschappen en therapeutische scholingen.
Het is toevalligerwijze bij het lezen van een boek over zen dat mijn vorige existentiële ervaringen zwart op wit uit het papier tevoorschijn sprongen. De keuze om die richting verder te bewandelen viel dan als een herfstblad bijna vanzelfsprekend.
Ik beoefen reeds drie decennia lang de Zen-weg en heb me ook afgekeerd van de Japanse zen-wegen zoals die in het Westen worden voorgeschoteld vooral wanneer men uiteindelijk meer oog heeft voor de rituelen dan voor het hart van de weg.
Ik voel me het meest verwant met de oude Ch'an-traditie met haar voorliefde voor de natuur én het ongedwongen spontane reageren (wu-wei of niet-handelen). Voor mij staat de ervaring uit eerste hand centraal en daarom keer ik me af van alle wetenschap of ervaringen uit tweede hand (boeken, getuigenissen, geruchten, beweringen, ...) en neem de fundamentele houding aan van onderzoekend niet-weten.
Het lijden in deze wereld is en blijft voor mij een mysterie en vormt de drijvende kracht die me dwingt om deze moeilijke zen-weg te blijven bewandelen.
Waar het zen-zitten aanvankelijk op mezelf gericht was, merk ik dat er onmerkbaar een ommekeer is ontstaan waarbij nu de andere het centrum uitmaakt. Ik voel me ook ontzettend gelukkig dat ik dit dagdagelijks in mijn professionele werk tot uitdrukking kan en mag brengen.
Meer en meer voel ik me ook aangetrokken tot expressie via haiku, gedichten, houtsculpturen, aquarellen, ...
April 2009
-----------------------------------------------------------------------------------------------------
-----------------------------------------------------------------------------------------------------
I wrote this short biography in april 2009. It’s an introduction to my speech about “zen” which I gave at the Ehipassiko Bouddhistic center Zurenborg (Antwerp) (see http://www.antwerpen-meditatie.be/).
Suffering from tuberculosis I had the chance as a displaced 4-6 years old child to discover the natural beauty in Switserland. This has left an indelible mark on my being. Also the years of the sixties and seventies with their horizonless possibilities have influenced me deeply with a few spontaneous and unexpected (religious) experiences that brought me almost by accident to the spiritual path. But what’s coincidence?
I could not find the depth of those experiences during my psychological studies at the university and therapeutic educations.
Just by accident while I was reading a book about zen that my previous existential experiences jumped out off the papers. The choice to follow the zen path fell as an autum leaf almost naturally and without any discussion.
Now I practice for three decades the zen path and I withdrew from the Japanese zen paths as they are practiced and presented here in the West. Especially when one emphasizes more the rituals than the heart of the Way.
I feel very closely related to the old Ch’an tradition with it’s predilection for nature in general and it’s emphasis on the spontaneous unconstrainted behavior (wu-wei or non-reacting). For me first hand experience is without comparison and therefore I stay away from all science or experiences stemming from second hand (books, testimonials, rumours, statements, …) and adapted the fundamental approach of the investigating "don’t-know".
The suffering in this world is and stays as a mystery and is the driving force that forces me to walk this difficult zen path.
In the beginning my zazen or sitting in meditation was completely self-oriented but now I see that invisibly there was a shift towards the other who stands now in the middle of my focus.
I feel very happy that I may express this in my daily professional life.
More and more I feel also attracted to expression by means of haiku, poems, wooden scultures, aquarels, …
April 2009
No comments:
Post a Comment