Wie wil hier niet voor tekenen? Stil en ongemerkt thuis in aanwezigheid van je 60
jaar lange levenspartner (ons moeder) en zonder lijden de drempel oversteken naar
het Grote Onbekende. Iedereen wil hier wel voor tekenen.
Ooit vroeg iemand een wijze man wat nu echt geluk was. De wijze nam papier en
schreef van boven naar onder "overgrootvader, grootvader, vader, kind, kleinkind,
achterkleinkind". De vraagsteller werd kwaad en zei verontwaardigd: "Wat is dit voor
flauwe kul. Ik vraag naar wat geluk echt is en je schrijft hier maar wat woorden
onder elkaar".
De wijze antwoordde: "Er bestaat geen groter geluk dan de normale orde der
dingen. De normale orde der dingen is dat overgrootvader sterft voor grootvader die
zelf sterft voor vader die zelf sterft voor kinderen en kleinkinderen."
Ook dit heeft ons vader mogen meemaken. Hij heeft geen van zijn nakomelingen
moeten zien sterven. Je zou dit op zich al een genadig geschenk kunnen noemen.
Daarentegen heeft hij zelf zijn ouders, broer en 2 zusters vóór hem zien heengaan.
Zijn jongere broer heel vroeg en we kunnen ons nauwelijks een beeld vormen wat
dit voor hem betekend heeft maar het heeft hem zeker getekend.
Ogenschijnlijk leek hij voor een buitenstaander een harde bolster te zijn. We
herinneren ons allen dat hij door onze klasgenoten "de brombeer" genoemd werd
wanneer die ons thuis opzochten.
Hij was van weinig zeg maar hij had uitgesproken ideeën. Ideeën en meningen die
hij ook uitsprak. Soms rechttoe, rechtaan maar daardoor wist je ook wat je aan hem
had.
Streng maar rechtvaardig was hij ook voor ons hoewel hij in jonge jaren de
zonen ietsje harder met de pantoffel 's avonds bij kattenkwaad aanpakte dan zijn
enige dochter. Maar wat wil je met vaders en dochters?
Ook de neven en nichten die vanuit het verre Tongeren een vakantie bij ons kwamen doorbrengen, kregen in onze ogen een mildere behandeling dan wijzelf. Daarom kwamen zij ook zo graag
naar Antwerpen. Misschien kwam dat wel omdat hij die kinderen beschouwde als de
kinderen van zijn beste vrienden, want zijn schoonbroers en schoonzussen waren
inderdaad de beste maatjes.
Vanbuiten een wat harde bolster maar binnenin was hij snel geraakt, snel ontroerd
en tot tranen toe bewogen bij het leed van anderen. Niet alleen toen Eddy Merckx zijn
7de Milaan San Remo won, maar ook steeds bij het sterven van anderen kon hij zijn
tranen niet tegenhouden.
Op zijn werk bij de bank was hij bekend als iemand die heel snel en efficiënt kon
werken en waar je altijd op kon rekenen. Nou ja, rekenen en de bank ;-) Ooit
vertelde hij ons het verhaal dat hij af en toe nieuwe universitairen die het eens
gingen komen uitleggen, de kluis uitjoeg omdat hij het door zijn jaren ervaring ook
beter wist. Hij was een graag geziene collega op de BBL-bank. Waarschijnlijk ietsje
minder graag gezien bij die betweterige jonge universitairen.
Was het nu zijn werk bij de bank of de normen die hij aannam? Het heeft ons
kinderen nooit aan iets ontbroken. Hoewel een gezin met 6 kinderen financieel geen
lachertje is, heeft ieder van ons toch de kansen gekregen om uiteindelijk eigen
talenten te ontplooien en te ontwikkelen. Daar zijn we hem ook dankbaar voor. Ook
van hem hebben we het levensprincipe overgeërfd: "Koop alleen maar iets als je het
geld ervoor hebt."
Hij was ook een echte Bourgondiër en hield dus van eten en drinken en roken.
Legendarisch zijn zijn bestellingen in het restaurant: steevast “sole à la meunière”
of gebakken paling. Zo was hij wel: eenmaal iets goeds gevonden, week hij daar
niet meer van af. Drie of vier keer per jaar naar de Moezel waar hij dan ook een vast
parcours had. Drinken deed hij met mate en met maten. Soms kantje randje maar
ja, als Bourgondiër moet je je af en toe eens kunnen laten gaan zolang je de weg
naar huis maar terugvindt. En als Bourgondiër - hebben we niet het wereldberoemde
kaartencentrum in Turnhout - hield hij ook van kaarten.
Dat was zijn lievelingshobby. Bij wijze van spreken zijn leven en zijn lust. Scherp van
geest heeft hij gedurende verschillende jaren prijzen gewonnen als koning en keizer
bij de kaartclub op St-Anneke maar ook in Schoten. De 24-uren van Schoten waren
voor hem het hoogtepunt op kaartgebied. Hij was een geduchte kaarter waar je niet
omheen kon. Hoeveel plezier had hij er niet aan om triomfantelijk nog een laatste
slag te halen met een 2ke. Ook dit geluk heeft hij nog tot op het laatste mogen
proeven. Hij heeft het weekend voor zijn heengaan nog gekaart.
Scherp van geest bleef hij. Kruiswoordraadsels en de krant vormden het
dagdagelijkse menu waar je hem dan in de veranda bij mooi weer al sigaretten
rokend kon aantreffen. Steevast en je kon erop wedden.
Zijn motto was ook: "rustig aan, niet opjagen." Op St-Anneke was hij, toen hij nog
werkte, wereldberoemd omdat hij nauwgezet een snelheid op zijn fiets ontwikkelde
om net niet om te vallen. Als het tegenwind was, kon je zo naast hem met hem
meestappen terwijl hij fietste.
Het fietsen ging al langsom minder en het stappen ook. We zagen hem stilletjes
wegdeemsteren. Hij werd zwakker en zwakker maar bleef even alert bij het kaarten
en helder van geest. Zijn levenskwaliteit werd minder en minder maar waar hij
nog steeds mateloos van kon genieten was het bezoek van zijn kleinkinderen die
hem nog de nodige levensvreugde bezorgden en waarbij hij dan stilletjes met die
twinkel in zijn ogen alles in zich opnam maar toch hier en daar bijstuurde waar het
nodig was. Zo ook tijdens de laatste familiereünie ter gelegenheid van de diamanten
bruiloft waarvoor we dankbaar zijn dat hem dat nog is gegund mee te maken.
Zoals hij alles kalmpjes aan deed, zo is hij ook nauwelijks zichtbaar in alle rust
en vrede heengegaan. En we vermoeden sterk dat de op til zijnde opname in het
ziekenhuis voor hem het signaal was om naar elders te vertrekken. Om het op zijn
Antwerps te zeggen:" met hiel antwaarpen maar niet met mai".
Het ga je goed, vader. Zet je weg voort, wacht toch ook op ons moeder en versla ze
elders met "solo slim".
Het ga je goed vader…
