De zwoele warmte van de voorbije lentedag
wordt weggevaagd door een verkwikkende stortbui.
De nacht gaat volledig op
in het allesdoordringende geluid van gutsende regen
waaraan de abdijtuinen zich verzadigen.
Ik waag me erin, met mijn paraplu
en het gerikketik op het regenscherm
als enige metgezellen,
verheugd om de gordijnen van water
die me omsluiten
en alles tot gelijke maken.
Aan een gracht
vermengt plensende regen zich
met onverstoorbaar kwakende kikkers
waar vlakbij een koe met haar piepjong kalf
hun gezelschap opzoeken.
Dit is waarlijk het Lotus-paradijs,
het Boeddha-land.
Wat valt er nog meer te zoeken?
Deze nacht bevat
al genoeg verbondenheid.
Deze sesshin is al beëindigd
voor ie begonnen is.
