At last summer - Eindelijk zomer

vandaag geëindigd

lange herfstige zomer

in licht hemelsblauw

finished today
a long autumnly summer
in heavenly blue

Opening of a sesshin - Ouverture d'un sesshin

De zwoele warmte van de voorbije lentedag

wordt weggevaagd door een verkwikkende stortbui.

De nacht gaat volledig op

in het allesdoordringende geluid van gutsende regen

waaraan de abdijtuinen zich verzadigen.

Ik waag me erin, met mijn paraplu

en het gerikketik op het regenscherm

als enige metgezellen,

verheugd om de gordijnen van water

die me omsluiten

en alles tot gelijke maken.

Aan een gracht

vermengt plensende regen zich

met onverstoorbaar kwakende kikkers

waar vlakbij een koe met haar piepjong kalf

hun gezelschap opzoeken.

Dit is waarlijk het Lotus-paradijs,

het Boeddha-land.

Wat valt er nog meer te zoeken?

Deze nacht bevat

al genoeg verbondenheid.

Deze sesshin is al beëindigd

voor ie begonnen is.

Police - Politie-agent

ze bewoog zo

ik kan het alleen maar “lentelijk” noemen

of vrij en vrolijk als een pasgeboren veulen

en haar lichaam verried

nieuwe ongekende bewegingen

waar ze gewoon plezier in had

dat verrieden haar stralend blauwe ogen

waaruit het leven alle kanten opspetterde

en in een flits zag ik in mijn 12-jarige dochtertje

een prachtige mooie vrouw

waar ik als vader eventjes verliefd op werd

en gunde haar alle minnaars

die ze maar kan dromen

me ondertussen afvragend

of ik later geen “nummertjes van de beenhouwer”

zou moeten aanschaffen

om de geïnteresseerden voor mijn huisdeur

in een ordelijke rij te kunnen houden

Leysin

daar stond ik dan

ontworteld

als 6-jarige

800 km. verweg

van huiselijke warmte

in een vreemd bergenland

op een avond

bedekte onweer de vallei

en bliksembollen

dansten

stoeiend

over berg en dal

terwijl nachtelijke regen

de hele vallei geselde

hoe zou ik dit ooit kunnen begraven

in vergetelheid?

de geur van over elkaar gestreken

silex-steentjes

en ontsprongen vonkjes

in de grot van mijn bed

onder lakens

een koude winterse wandeling

en één van de eerste doodservaringen

allesbehalve beangstigend

een bevroren kat

op een schuurdak

ik zie me haar nog klauterend

met mijn vingers opzoeken

en het stijve en koude voelen

nieuwsgierig omwille van de dood

zo intiem nabij

mijn ogen

voortdurend verleid

en doorboord

door splinters en glinsters

van sneeuwkristallen

bloedzuiver rood

hemelblauwdiep

zonne-imiterend geel

lentefris groen

dansend voor mijn ogen

glimpsen van de hemel

mijn ogen zo dichtbij

in stille verwondering  voor

myriaden

van lieve-heer-beestjes

reizend over mijn handen

en slakjes zich verstoppend

tussen mijn salade

in de tuin van mijn bord

die ene keer

in het centrum van de lente

alleen in het bos

slechts tien meter

verwijderd

van een volwassen ree

elkaar vertrouwd aankijkend

als vrienden

voor elkaar onbevreesd

die ene onvergetelijke

zwoelwarme nacht

carnaval

brandende lampions

deinend in zachte briesjes

en lucifers

met vreemde ongekende kleuren

oplichtend groen en blauw

op het terras

op weg naar de dokter

mijn oog getroffen

door een flits

van eeuwige sneeuw

doorboord tot op het merg

bevroor de tijd

voor een paar seconden

voor een paar seconden

hervond ik de eeuwigheid

hoe kon ik toen weten

dat alles nadien

tot ontworteling zou leiden

en ik toen wel degelijk

vertoefde in de thuishaven

van mijn leven ?

sinds deze levensjaren

klopt mijn hart

voorgoed verliefd

op moeder aarde

en vader natuur

Mijn Stervensuur - Oproep om Volledig Te Leven

één traan voor een te vroeg afgebroken liefde

zal in mijn stervensuur

schitteren in een verre uithoek van mijn oog

en zachtjes mijn wang strelen

en in gedachten zal ik haar naam uitspreken

- en wie weet –  misschien uitschreeuwen

met deze laatste haiku’s in gedachten

plots verliet je me

maar desondanks verblijf je

nog steeds in mijn hart

alleen maar bij jou

voelde ik in dit leven

vlinders in mijn buik

dan wil ik dat men weet

dat dit laatste uitgesprokene

een poging is 

om al het onafgemaakte in mijn leven

voor eens en voor altijd recht te zetten

mocht ik komen te sterven

dan wil ik volledig opgaan

in de ogen van mijn Grote Geliefde

in het volste vertrouwen

dat wat komt

niet de Grote Duisternis is

maar het Uiteenspattende Grote Licht

waarbij ik de ankers

van lichaam en geest

voorgoed achter me laat

en bodemloos diep vallend

me vol vertrouwen overlever

aan mijn Oerbron die mij roept

om mijn Pad elders verder te zetten

en mocht ik ondanks dit alles

in mijn stervensuren

doodsangsten uitstaan

en schreeuwend, vloekend

en van me afschoppend

in afgrijzen de Grote Duisternis inglijden

dan hoop ik dat dit sterven

een uitnodiging wordt

voor alle anderen

om reeds in dit leven

vrede te vinden in de Grote Dood

gedicht anno 2002

sneeuw - snow

mijn blik glijdt uit

over het witte tapijt

van het nachtelijke landschap

het geluid van vallende sneeuw

doordringt mijn merg

dit landschap

licht een sluier op

van de wereld

zoals ie was

vóór de mens

geboren was

en laat een flits zien

van puur onbezoedeld zijn

laat ik de kristallen van mijn ziel blootleggen

glinsterend in deze nacht

mediterend

niet bewegend

en onbewogen

in- en uitademend

deze winterse stilte drinken

met heel mijn aandacht

Nachtelijk waken - Nigthly Watching

met perioden

word ik ongewild ’s nachts wakker

en blijf dan uren liggen

op mijn rug

met gesloten ogen

en omsloten handen

stilliggend

lijk ik zo te bidden

zonder woorden

in overdonderende stilte

er is geen ontkomen aan

er bestaat ook geen methode

om eraan voorbij te kunnen gaan

ik moet het ondergaan

- God weet waarom -

maar ik niet

onwetendheid grijnst me aan

vanuit alle donkere hoeken

“Oh God, waarom heb je me verlaten?!”

schreeuwt mijn ziel

mijn geest-lichaam drukt het uit

met gesmoorde kreten

en gestold spartelen

het lijkt wel

of ik zo stilliggend

en dit ondergaand

mijn eigen dood repeteer

wanneer ik eventjes

in een lijkkist zal vertoeven

maar dit is bovenal

louter wachten

zonder hoop

puur wachten

op het einde van de tunnel

op iets nieuws

dat nog geboren moet worden

maar waar nog geen naam voor bestaat

zo stilliggend biddend zonder gebed

lig ik in bed

wachtend op het ochtendgloren

- alsof dat verlossing zou brengen -

en bang dat ik de volgende avond

niet heelhuids haal

gedicht, anno 2002

Morning Has Broken - Ochtend

de nacht verstopt de aarde

deze weet zich doordringend gekoesterd

en veilig weggeborgen

in de oksel

van ondoordringbare duisternis

een haan kraait

zie, stralend komt de aarde weer tevoorschijn

als na een bruidsnacht

terwijl de zon lachend bundels van licht rondstrooit

en de ochtendnevel zich onnawijsbaar verschuilt

in onmetelijk lichtblauw

een zucht wind streelt zachtjes

de bladeren van de bomen

en kijk,

ze dansen van plezier

opgelucht haalt heel het universum adem

om dit gloednieuwe ontwaken

en verwelkomt elk teken van leven

als een boodschap van de Onnoembare Bron

dat Zij haar geloof in deze wereld

nog niet verloren heeft

Cineflex - Norwegian sunrise from Fuglefjellet on Vimeo.

Eenzame verbondenheid

de nacht groeit

aan de wolkenloze hemel

prijkt maar één ster

hoe kan ik me dan

nog eenzaam voelen

op deze ziekenhuiskamer?

Knowledge is Poison - Kennis is Vergif

ervaring en herinnering erodeert

het naakte onbezoedelde ervaren

met sedimenten

van labels, definities en namen

mijn zicht vertroebeld door gekleurde brillen,

mijn neus door namen van geuren,

mijn tastzin door botheid,

mijn oren door het stigmatiseren van geluiden,

mijn smaak door wansmakelijke gedachten,

mijn openheid door muren van denken,

mijn zachtheid door trauma’s,

mijn dromen door wensen,

mijn denken door opportunisme

kennis is vergif

de wereld beweert het omgekeerde

maar ik weet beter

hoe kijkt een kind

met vensters van ogen

naar bomen

en hoort het vogelgeluiden

zonder er namen op te kunnen plakken

volledig opgaand en opgenomen in het onnoembare

niet-weten is pure medicijn

kon ik maar

opnieuw kijken met de ogen van een blinde die voor het eerst ziet

opnieuw ruiken alsof het eerste lentegras pas gemaaid werd

opnieuw tasten alsof al het aangeraakte mijn geliefde is

opnieuw luisteren als een baby smachtend naar moeders stem

opnieuw proeven zonder gespleten tong

opnieuw openstaan zonder één gram willen en verwachten

opnieuw zacht worden als de bruidssluier van de ochtendmist

opnieuw dromen van vervulde wensen

kon ik maar

niet meer denken

ik moet niet leren

ik moet afleren

en naakt de wereld tegemoet treden

alsof ik elke dag weer opnieuw

er mijn eerste stapjes zet

Het mededogende web van Indra - The compassionate Web of Indra

de ochtend jaagt

in het lommer

op schaduw en duisternis

en veegt ze onvoorwaardelijk uit

allesdoordringend

de meditatie jaagt

zelfs in grootste duisternis

op onwetendheid en bedrog

en veegt ze onvoorwaardelijk uit

allesdoordringend

mededogend is de ochtend

met goud in de mond

mededogend is de meditatie

met zelfs modder in de mond

het voort-durende niet-weten

en stilzitten zonder meer

borduurt spinnewielend

ongemerkt in het hart

een ragfijn onzichtbaar

touwtje

dat alles met alles verbindt

onvoorwaardelijk en allesdoordringend

The Spirit goes its own Way - De geest waait waar ie heen wil

mijn geest wordt zachtjes aangeraakt

door herinneringen

ongewild opborrelend

uit verre plooien van mijn ongrijpbare brein

als uit een mist tevoorschijn komend

dwarrelen bladeren van gedachten neer

en krijgen voeling 

met grondig bewustzijn

ja, de geest waait waarlijk waar ie heen wil

een zucht van innerlijke bemoeienis

neemt de bladeren weer op

en speelt ermee

totdat gebrek aan aandacht

ze terug ongemerkt meevoert

naar diezelfde onaanraakbare bron

van mistige onderkamerse

regionen en contreien

van zwanger wachtend-weten

wat is toch deze bron van denken

dat zichzelf denkt?

wat is toch die aandacht

die zichzelf steeds weer verliest?

Diamonds - Diamanten

ondergronds voortkabbelend

tussen de plooien en kieren

van de dagdagelijkse gevoelsstromen

knaagt een ontroostbaar verdriet

als een guerillero

bijna onzichtbaar en onopgemerkt

het lijdend gelaat van een medemens

op TV

raakt mijn hart

omwille van aangedaan onrecht

machteloosheid giert door mijn bloed

heel mijn wezen komt in opstand

en kan slechts reageren

met opborrelend verdriet

dat zich zoekend een weg baant

en cultuurdrempels van “niet-mogen”

en “niet-kunnen”

moet overwinnen

tranen als stille vraagstellers

naar het waarom

als de hunkering van de ziel naar het goddelijke,

als de schreeuw naar het verloren gewaande,

als het verlangen naar beëindiging van lijden,

als woede voor al het aangedane,

als een woordenloze noodkreet

en snikkend protest

tegen zoveel onrecht en onmacht

uiteindelijk is het niets anders dan

het barsten van mijn harde schaal

als gouden diamanten

kleuren ze mijn wangen

ik prijs mezelf nog gelukkig

dat ik nog de gave van het wenen bezit

omdat ik mijn ziel

niet begraven weet

onder gewenning

van onrecht, gruwel en geweld

in deze tijden lijken tranen zinloos

maar moge ze

de aarde raken en bij beken vloeien

en zo het verdriet wegspoelen

waar deze wereld

onder gebukt gaat

Lonely connectedness - Eenzame verbondenheid

 the night grows

just one star

in the cloudless sky

how can I persist

feeling lonely

in this hospital room?

de nacht groeit

aan de wolkenloze hemel

prijkt maar één ster

hoe kan ik me dan

nog eenzaam voelen

op deze ziekenhuiskamer?

Snakkend naar Licht - Craving for Light

tot op heden

tijdens de computer-opleiding

stapelt abstractie zich op abstractie

constructies van verpakte lucht

doen me ijlen

op eenzame hoogte

wolken van denken verdoezelen

het tastbare

voeling en evenwicht verliezend

wie in dit computerland

ziet verder dan de kleuren van het scherm

en hoort bovenuit

het zachte zoemen van de computer

in de schaduwkant van de wind

de lente roepen

met het broze roze

van kersenbloesems?

wie in dit computerland

snakt naar het onschuldige

van het niet-denken

van een kind dat verlangend

een bloesem plukt

om het kloppend hart van de lente

in zijn zakken 

dicht bij zich te houden?

 

until now

during a PC-course

abstractions upon abstractions 

piling up

constructions of packaged air

making me delirious

standing at a lonely top

clouds of thinking

obscure the tangible

while losing touch and balance

who in this computerland

sees further than

the colors of the screen

and hears beyond

the soft buzz of the computer

spring shouting

on the shadow side of the wind

with the fragile pink

of cherry blossoms?

who in this computerland

craves for the innocence

of the non-thinking

of a child

picking a blossom

just to keep 

the beating heart of spring

nearby in its pockets?

Herinnering - Memory

weggestoken herinnering duikt op

aan lang geleden

maar verleden kent geen tijd

dertig jaar is als gisteren

niet meer

niet meer maar ook niet minder

hoe kan de tijd overstegen worden

en gisteren vandaag worden ?

volledig opgaand in de herinnering

wordt verleden heden

wie durft er te beweren

dat deze herinnering niet-nu is?

photo taken in the japanese garden of Hasselt - 2008

forgotten memory emerges

from long ago

but past doesn't know time

thirty years ago is just yesterday

not anymore

not more but neither less

how can time be transcended

and yesterday become today?

totally absorbed in memories

past becomes here and now

who dares to claim

that this memory is not-now?

Het klooster van Drongen - The Monastery of Drongen

het klooster van Drongen

herbergt een nationale schat

uit een oude poel weerklinkt

glashelder en zuiver

het oeroude geluid van kwakende kikkers

mijn oren smeken en smeken me

mijn voeten sleuren en sleuren me

telkens opnieuw

naar diezelfde plek

alleen maar om te luisteren

naar dat wat is

maar een dief

zou eraan voorbijgaan

zonder op te merken

dat het goud

zich in zijn oren opstapelt

foto genomen in de Japanse Tuin van Hasselt (2010)

photo taken in the Japanese Garden of Hasselt (Belgium 2010)

the monastery of Drongen

houses a national treasure

from an old pond resounds

cristal clear and clean

the ancient sound of croaking frogs

my ears are begging me and begging me

my feet are dragging me and dragging me

again and again

to that same spot

just only to listen

to what is

but a thief

would ignore it

without remarking

that gold

is piling up in his ears

Command - Opdracht

COMMAND

Talent has been given to you

as birthright

as a gift it is not yours

although it belongs to you

you cannot boast it

nor claim it

it's a gift

nobody can tell you why

or stemming from whom

it's a present given by life to itself

if it's not from you

then you cannot keep it for yourself

but you have to give it back

giving back is only possible

by sharing it with others

sharing with others is only possible

by using it for the benefit of others

to develop a talent

only to the benefit of yourself

is to spoil a talent

and every spoiled talent

leaves the universe as a depleted place

therefore develop yourself

completely and intensively

and open your own treasure house

to the benefit of all sentient beings

and the whole universe

look at the flower

giving itself completely

fragrance is its talent

and it is witholding nothing

nor is it smelling only for itself

its perfume invades

the whole world

and leaves it behind, richer.

Now let's be honest

what's a world without fragrances?

what's a world without your developed talent?

Photo taken during a Santiago De Compostela pilgrimage in France in 2006.

Foto genomen tijdens de Santiago de Compostela tocht in Frankrijk in 2006.

Opdracht

talent is je gegeven

als geboorterecht

als gift is het niet van jou afkomstig

hoewel het je toebehoort

je kunt er niet prat op gaan

je kunt je er niet op beroemen

je kunt het niet claimen

het is een geschenk

niemand kan zeggen waarom

of van wie

het is een geschenk dat het leven zichzelf geeft

als het niet van jou is

kun je het ook niet voor jezelf houden

maar moet je het teruggeven

teruggeven kun je alleen maar

door het te delen met anderen

delen met anderen kun je alleen maar

door het te gebruiken voor anderen

een  talent ontplooien

alleen maar omwille van jezelf

is een talent verkwisten

en elk verkwist talent

laat het universum verarmd achter

onplooi je daarom

tenvolle en intens

en open je eigen schatkamer

voor het welzijn van alle levende wezens

en heel het universum

zie naar de bloem

die zichzelf ten volle geeft

geur is haar talent

en daar houdt ze niets van achter

noch geurt ze alleen maar voor zichzelf

ze bezwangert met haar parfum

de hele wereld

en laat die rijker achter

want zeg nu zelf

wat is een wereld zonder geuren?

wat is een wereld zonder jouw ontwikkeld talent?