met perioden
word ik ongewild ’s nachts wakker
en blijf dan uren liggen
op mijn rug
met gesloten ogen
en omsloten handen
stilliggend
lijk ik zo te bidden
zonder woorden
in overdonderende stilte
er is geen ontkomen aan
er bestaat ook geen methode
om eraan voorbij te kunnen gaan
ik moet het ondergaan
- God weet waarom -
maar ik niet
onwetendheid grijnst me aan
vanuit alle donkere hoeken
“Oh God, waarom heb je me verlaten?!”
schreeuwt mijn ziel
mijn geest-lichaam drukt het uit
met gesmoorde kreten
en gestold spartelen
het lijkt wel
of ik zo stilliggend
en dit ondergaand
mijn eigen dood repeteer
wanneer ik eventjes
in een lijkkist zal vertoeven
maar dit is bovenal
louter wachten
zonder hoop
puur wachten
op het einde van de tunnel
op iets nieuws
dat nog geboren moet worden
maar waar nog geen naam voor bestaat
zo stilliggend biddend zonder gebed
lig ik in bed
wachtend op het ochtendgloren
- alsof dat verlossing zou brengen -
en bang dat ik de volgende avond
niet heelhuids haal
gedicht, anno 2002
No comments:
Post a Comment