mijn blik glijdt uit
over het witte tapijt
van het nachtelijke landschap
het geluid van vallende sneeuw
doordringt mijn merg
dit landschap
licht een sluier op
van de wereld
zoals ie was
vóór de mens
geboren was
en laat een flits zien
van puur onbezoedeld zijn
laat ik de kristallen van mijn ziel blootleggen
glinsterend in deze nacht
mediterend
niet bewegend
en onbewogen
in- en uitademend
deze winterse stilte drinken
met heel mijn aandacht
No comments:
Post a Comment