één traan voor een te vroeg afgebroken liefde
zal in mijn stervensuur
schitteren in een verre uithoek van mijn oog
en zachtjes mijn wang strelen
en in gedachten zal ik haar naam uitspreken
- en wie weet – misschien uitschreeuwen
met deze laatste haiku’s in gedachten
plots verliet je me
maar desondanks verblijf je
nog steeds in mijn hart
alleen maar bij jou
voelde ik in dit leven
vlinders in mijn buik
dan wil ik dat men weet
dat dit laatste uitgesprokene
een poging is
om al het onafgemaakte in mijn leven
voor eens en voor altijd recht te zetten
mocht ik komen te sterven
dan wil ik volledig opgaan
in de ogen van mijn Grote Geliefde
in het volste vertrouwen
dat wat komt
niet de Grote Duisternis is
maar het Uiteenspattende Grote Licht
waarbij ik de ankers
van lichaam en geest
voorgoed achter me laat
en bodemloos diep vallend
me vol vertrouwen overlever
aan mijn Oerbron die mij roept
om mijn Pad elders verder te zetten
en mocht ik ondanks dit alles
in mijn stervensuren
doodsangsten uitstaan
en schreeuwend, vloekend
en van me afschoppend
in afgrijzen de Grote Duisternis inglijden
dan hoop ik dat dit sterven
een uitnodiging wordt
voor alle anderen
om reeds in dit leven
vrede te vinden in de Grote Dood
gedicht anno 2002
gedicht anno 2002
