daar stond ik dan
ontworteld
als 6-jarige
800 km. verweg
van huiselijke warmte
in een vreemd bergenland
op een avond
bedekte onweer de vallei
en bliksembollen
dansten
stoeiend
over berg en dal
terwijl nachtelijke regen
de hele vallei geselde
hoe zou ik dit ooit kunnen begraven
in vergetelheid?
de geur van over elkaar gestreken
silex-steentjes
en ontsprongen vonkjes
in de grot van mijn bed
onder lakens
een koude winterse wandeling
en één van de eerste doodservaringen
allesbehalve beangstigend
een bevroren kat
op een schuurdak
ik zie me haar nog klauterend
met mijn vingers opzoeken
en het stijve en koude voelen
nieuwsgierig omwille van de dood
zo intiem nabij
mijn ogen
voortdurend verleid
en doorboord
door splinters en glinsters
van sneeuwkristallen
bloedzuiver rood
hemelblauwdiep
zonne-imiterend geel
lentefris groen
dansend voor mijn ogen
glimpsen van de hemel
mijn ogen zo dichtbij
in stille verwondering voor
myriaden
van lieve-heer-beestjes
reizend over mijn handen
en slakjes zich verstoppend
tussen mijn salade
in de tuin van mijn bord
die ene keer
in het centrum van de lente
alleen in het bos
slechts tien meter
verwijderd
van een volwassen ree
elkaar vertrouwd aankijkend
als vrienden
voor elkaar onbevreesd
die ene onvergetelijke
zwoelwarme nacht
carnaval
brandende lampions
deinend in zachte briesjes
en lucifers
met vreemde ongekende kleuren
oplichtend groen en blauw
op het terras
op weg naar de dokter
mijn oog getroffen
door een flits
van eeuwige sneeuw
doorboord tot op het merg
bevroor de tijd
voor een paar seconden
voor een paar seconden
hervond ik de eeuwigheid
hoe kon ik toen weten
dat alles nadien
tot ontworteling zou leiden
en ik toen wel degelijk
vertoefde in de thuishaven
van mijn leven ?
sinds deze levensjaren
klopt mijn hart
voorgoed verliefd
op moeder aarde
en vader natuur
No comments:
Post a Comment