mijn geest wordt zachtjes aangeraakt
door herinneringen
ongewild opborrelend
uit verre plooien van mijn ongrijpbare brein
als uit een mist tevoorschijn komend
dwarrelen bladeren van gedachten neer
en krijgen voeling
met grondig bewustzijn
ja, de geest waait waarlijk waar ie heen wil
een zucht van innerlijke bemoeienis
neemt de bladeren weer op
en speelt ermee
totdat gebrek aan aandacht
ze terug ongemerkt meevoert
naar diezelfde onaanraakbare bron
van mistige onderkamerse
regionen en contreien
van zwanger wachtend-weten
wat is toch deze bron van denken
dat zichzelf denkt?
wat is toch die aandacht
die zichzelf steeds weer verliest?
No comments:
Post a Comment