I saved them and he worked it out into three pieces. I used the format of "the golden section" (http://en.wikipedia.org/wiki/Golden_ratio) which is considered to be "the natural dimension of beauty" in all tangible things. So we cut the front piece while using the calculation of the golden section.
Een goede vriend van mij, Bruno Van Dijck (leraar aan de Academie van Antwerpen - http://www.brunovandijck.be) hielp me bij het distilleren van 2 prachtige houten blokken uit 2 beuken houten afvalblokken die voorbestemd waren om in het vuur te belanden.
Ik heb ze gered van een gewisse dood (bij een houthandelaar) en hij distilleerde er 3 houten blokken van. Hierbij werd de formule van de "gulden snede" gebruikt (http://nl.wikipedia.org/wiki/Gulden_snede). De gulden snede wordt beschouwd als een "algemene graadmeter van schoonheid" die je terugvindt bij alle tastbare objecten. Zo hebben we dus het frontpaneel in 2 gezaagd op basis van de formule van de "gulden snede".
I was barely able to touch it and was pondering whether or not I just should paint the surfaces with different colors of varnish. The wood itself was pure and a result of "the art of nature". Why adding something on it?
Anyway, I decided to take the risk and to "make something out of it".
In order to be able to paint the wooden "blocks", I had to put gesso on the surfaces.
Ik dierf de houten blokken nauwelijks te beroeren en vroeg me af of ik de oppervlaktes niet zou bedekken met verschillende kleuren vernis. Het hout immers was op zichzelf puur en was op zich een "natuur-kunstwerk". Waarom zou ik er dan iets aan toevoegen?
Niettemin besloot ik (en dat was ook de uitdaging) om er "iets van te maken".
Om op hout te kunnen schilderen dien je eerst het oppervlakte met gesso te beschilderen.
Then I painted the first of the 2 front pieces. Since the sun was shining and I was in a good mood, I took without hesitation warm colors such as red and orange.
Daarna begon ik met de eerste van de 2 frontpanelen. Aangezien de zon volop scheen en ik me goed voelde, greep ik, zonder enige zweem van twijfel, naar warme kleuren zoals rood en oranje.
I like to write in a more or less oriental way with normal characters but from top to bottom and from left to right. I wrote the following words (in Dutch) on it. It's also the first part of the first Zen-Buddhist vow. I wrote it with the back-end of a paintbrush while the acrylic paint was still wet.
How innumerable sentient beings
(I vow to save them all)
Not pleased with the right side I decided to put the sunshine on it and came with the following result.
Ik hou ervan om op een meer of minder Oosterse manier te schrijven van boven naar onder en wel van links naar rechts. Ik schreef de volgende tekst die het eerste deel vorm van de eerste Zen-Boeddhistische gelofte. Ik schreef het met de achterkant van mijn penseel toen de acryl inkt nog nat was.
hoe talloos de levende wezens ook zijn
ik beloof ze allen te bevrijden
Ontevreden met de rechterkant besloot ik er nog wat meer zonlicht aan toe te voegen (geel) en kwam tot het volgende resultaat.
A little touch of light blue distincts the red from the yellow. I scratched some yellow away with a glue spatula.
Een kleine verticale toets van lichtblauw onderscheidt het rode van het gele. Ik schraapte wat geel weg door middel van een lijm spatel.
Also here I couldn't resist to scratch into the wet paint. I wrote "love".
The vow to save all sentient beings is a paradox and nevertheless a striving and my personal adagio (if I may say so). It is also an act of love towards all sentient beings: humans, animals, plants and even rocks.
Illuminated by artificial light it looks like.
Ook hier kon ik niet aan de verleiding weerstaan om in de natte verf te schrijven. Ik schreef "love".
De gelofte om alle levende wezens te redden is op zich een paradox maar niettemin een streven en mijn persoonlijke levensadagio (als ik dat zo mag zeggen). Het is een houding van liefde tav alle levende wezens: mensen, dieren, planten tot zelfs rotsen.
In artificieel licht ziet het er zo uit.
No comments:
Post a Comment