Terwijl ik een boek las van Carlos Ruiz Zafon, schreven de volgende zinnen zichzelf.
Woorden tuimelen uit je ongrijpbare geest
rustig wachten ze in rij
om het licht te mogen aanschouwen
en bevroren te worden op papier
geflankeerd door naastbestaanden
om aaneenrijgend een verhaal te vertellen
snakkend naar de flits van 2 pupillen
die hen eventjes beroeren
en in een andere ongrijpbare geest gekidnapt meevoeren.
Bij deze is het weeral gebeurd.
Zonder geest geen betekenis, zonder woorden geen betekenis.
En toch, "zonder woorden" bezit soms meer betekenis.
Het ogenblikkelijk aanschouwen ontvouwt meer geheimen van het hier en nu dan men doorgaans bevroedt.
Het bewegen van één wenkbrauw bezit een myriade van mogelijke boodschappen.
Reading a book of Carlos Ruiz Zafon, I suddenly had to write this down.
Words just tumble out of your elusive mind
they patiently wait in line to see the light
and to be frozen on paper
flanked by relatives
and woven to each other
to tell a story
longing to the blink of 2 eyes
briefly touched by them
and kidnapped into another elusive mind.
By now, it just happened.
Without mind, no meaning. Without words, no meaning.
Nevertheless, "without words" possesses sometimes more significance.
The immediate view unfolds more secrets from the here and now than what we usually imagine.
Moving one eyebrow possesses a myriad of possible messages.
No comments:
Post a Comment